مكتوب 111 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى أخي و وليّي الأمير غياث الدّين محمّد . همّتِ عالى ، سخن به حكمت و . . . امّا بعد ؛ نبايد كه لعب دنيا تو را چنان فرو گيرد كه آخرت فراموش كنى و مزاوله جزويّات تو را چنان بربايد كه از تاّمل در كليّات اعراض كنى تا از آنان باشى كه « وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ » « 1 » صفت ايشان است . نبايد كه تو را نيّتى الهى نباشد ، لقمه‌اى نان خورى و كلمه‌اى بر زبان آورى . به‌خوش آمد طبع سخن مگوى و مكن كه به حكم « الكلام يجرّالكلام » هرچه سخن به آن كشند گويى . هرچه در گفتن آن فايده و حكمتى باشد بگوى و الّا خاموشى احدى الحِكْمَتَين است . از اقبال مردمان بر تو خرّم مشو و از اعراض ايشان غمگين مگرد ! تمام ، خلّاق عليم را باش كه قيّم هستى است . آدميان طلسماتند ، از ايشان سود و زيان نيست ، قوله تعالى : « وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ » « 2 » الآية . آدميان آواز دهل‌اند از آواز ايشان مترس كه هيچ در تحت ندارند . ناصيهء ايشان به دست خداست به آن جا كه خواهد

--> ( 1 ) . و چه بسيار نشانه‌اى ( از خدا ) در آسمان ها و زمين كه آن‌ها از كنارش مىگذرند ، و از آن‌رويگردانند . سورهء يوسف ، آيهء 105 . ( 2 ) . اگر خداوند زيانى به تو برساند ، هيچ كس جز او نمىتواند آن را بر طرف سازد . سورهء انعام ، آيهء 17 .